نياز
۱۳۸۱/٩/٢٩
 
اين روزها خيلی کم‌تر فرصت کرده‌ام وبلاگ بخونم و بنويسم. وبلاگ‌هايی که دوست دارم رو هفت هشت تايی می‌گيرم و بعد که همه صفحه‌هاشون اومد قطع می‌کنم و می‌رم دنبال کارهام و هر وقت فرصتی پيش اومد ميام يکيش رو از اون جايی که ديگه نخوندم تا آخرين مطلبش می‌خونم و بعد پنجره‌اش رو می‌بندم. واضحه که با اين آف‌لاين خوندنا ديگه نمی‌تونم پیغام بگذارم مگه اين که موضوع خيلی مهمی باشه که دوباره به خاطرش وصل شم و پيغامه رو بگذارم يا نظره رو بدم يا هرچی. کتی جان، مطالب خوبت رو دنبال می‌کنم و از عکس‌های کسرا هم خيلی لذت بردم. بقيه دوستان هم به همچنين. اما ميون اين همه وبلاگ که دوستشون دارم يکی هست که هر وقت می‌خونم حس می‌کنم انگار خودمم که نوشته‌امش. وبلاگ سايه رو می‌گم. حرف‌های خودمه که اون جا می‌خونم. ممنون دوست ناديده من به خاطر همه لحظات شيرين يگانگی که با خوندن حرف‌هات حس کردم.
Niaz

[خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]